Ook Matthias Velghe stopt noodgedwongen met Powerchair Hockey

Op korte tijd zijn verschillende spelers gestopt met Powerchair Hockey binnen Gidos. Helaas bijna altijd door medische redenen. Ook voor Matthias Velghe is dit het geval, hij speelt al 17 jaar bij Gidos Dragons.



Enkele maanden geleden bereikte ons het nieuws dat Matthias door zijn spierziekte Duchenne terminaal is verklaard. Hij zit op zijn laatste krachten en heeft alle activiteiten daardoor onmiddellijk moeten stopzetten. Ook Powerchair Hockey valt daaronder.

Matthias leerde Powerchair Hockey kennen in 1998 toen hij op school zat in Gentbrugge. Daar speelde hij bij de LA Fants. In 2002 veranderde hij van school en kwam hij naar Dominiek Savio. Zo maakte hij dus ook de omschakeling naar Gidos.

Het was toen snel duidelijk dat hij een enorme fan was van de sport. Hij werd een vaste waarde bij de Dragons, waar hij zowel blokker als keeper was. Ook kocht hij als een van de eersten een sportrolstoel, speciaal om op volle snelheid van deze sport te kunnen genieten. Matthias was er altijd bij op de competitiedagen in Regio Zuid in Nederland en in de competitie in België.


Naast Powerchair Hockey zette Matthias zich voor een heleboel andere dingen in. Zo organiseerde hij vier keer Rollend Door Vlaanderen, een actie waarbij hij voor het goede doel met andere rollers zeer lange tochten aflegde langs o.a. de kust en de frontlinie van WO1. Ook richtte hij samen met anderen de vzw Refuse To Sink op, waarmee hij geld ophaalt om mensen met Duchenne te helpen. Matthias is ook een enorme fan van AA Gent.


Enkele jaren geleden kocht Matthias zelfs een tweedehandssportrolstoel voor de Dragons. Een prachtig cadeau waar de ploeg dankbaar gebruik van maakt.

We willen Matthias graag bedanken voor alle mooie jaren bij ons. We hebben heel wat leuke momenten beleefd en konden altijd goed met hem babbelen. Zeker over het voetbal waren we nooit uitgepraat.

We wensen Matthias nog veel sterkte toe in deze periode, die hij beleeft in veel warmte bij zijn familie.

Hedwige Van Steen, 26 september 2019

Welkom aan nieuwe trainer Robert Visser en speelster Dijana Lešić

We hebben dit seizoen gelukkig ook goed nieuws te melden, want we krijgen versterking in het team! Robert Visser wil het volle potentieel uit ons team halen met zijn visie en Dijana Lešić versterkt ons als blokker!

Vorig seizoen kregen we het slechte nieuws dat onze trouwe trainer Marnik Demets een tijd buiten strijd zou zijn en waarschijnlijk niet meer zou terugkomen naar Gidos. Toen moesten we op zoek naar iemand die de trainingen kon geven en ons team kon leiden op competitiedagen. Gelukkig wou onze scheidsrechter Matthias Vanhove zijn agenda vrijmaken om creatieve trainingen te geven. Op competitiedagen had hij zijn eigen verplichtingen, dus vreesden we dat we het zonder trainer zouden moeten stellen. Enter Rob.

We kennen Rob Visser al enkele jaren in de Powerchair Hockeywereld, aangezien hij vaak aanwezig is op competitiedagen in België en Nederland. Soms als supporter en soms als scheidsrechter, maar we hebben hem ook al zien coachen. Hij heeft een duidelijke visie en motiveert zijn team telkens enorm. Begin 2018 plaatsten we een oproep op Facebook waarin we op zoek gingen naar twee buschauffeurs die ons naar een internationaal Powerchair Hockeytornooi in Zwitserland wilden brengen. Rob werd uiteindelijk een van hen. We hadden geen coach mee en Rob was zo geboeid dat hij zich niet kon inhouden om te coachen. Het klikte meteen en we beleefden samen een toptornooi, waar we maar nét naast het goud grepen.

Toen we dus een trainer nodig hadden voor onze competitie in België en Nederland, aarzelde Rob geen seconde. Hij hielp ons heel het seizoen door de moeilijkste wedstrijden in de Hoofdklasse in Nederland en deed dat met veel plezier. Het probleem was alleen dat hij onze fouten weinig kon verbeteren, omdat hij ons nooit zag trainen. Daarom hakte hij de knoop door en besloot hij ook onze trainer te worden.

4 september hadden we onze eerste training en we voelen het nu al, dit wordt een topseizoen!

In het team zelf krijgen we ook versterking, want Dijana Lešić komt bij ons spelen! Ze is zeker gekend binnen de Powerchair Hockeywereld, want ze speelt al sinds 2009 mee bij The Antwerp Wheelblazers. Eerst nog op een lager niveau als handstickspeler, maar met inzicht en ervaring schopte ze het tot het eerste team. Daar werd ze een belangrijke blokster die anderen – en ons – het vuur aan de schenen legde. Dijana studeerde af in het middelbaar en wou hogere studies doen. De combinatie met Powerchair Hockey werd moeilijk en ze zette haar passie noodgedwongen even op pauze. Door de invoering van het puntensysteem in Nederland kon ons team echter wel wat versterking gebruiken. We dachten uiteraard meteen aan Dijana, aangezien we haar kennen en weten wat ze kan. Na wat beraad besliste ze dan toch om ons team te vervoegen in de Overgangsklasse in Nederland! Daar zal ze, ditmaal samen met ons, anderen het vuur aan de schenen leggen. Welkom Dijana!

Met deze leuke nieuwtjes zien we het nieuwe seizoen helemaal zitten. We gaan er vol voor en kijken vooruit naar een leuke tijd!

Hedwige Van Steen, 17 september 2019

Afscheid van twee legendes in onze club: trainer Marnik Demets en speler Björn Sarrazyn

Met de start van het nieuwe seizoen moeten we helaas het vertrek van Marnik Demets en Björn Sarrazyn aankondigen, die allebei wegens gezondheidsredenen gedwongen zijn om onze club te moeten verlaten.

Vorig seizoen werden we opgeschrokken door nieuws dat het niet goed ging met onze trouwe trainer Marnik Demets. In afwachting van zijn herstel moest hij veel van zijn nevenactiviteiten laten vallen, waaronder zijn geliefde sport Powerchair Hockey.

Na enkele maanden herstel werd het duidelijk dat Marnik het rustiger aan zou moeten doen en dat het tijd was om te genieten van zijn vrije tijd, wat hij meer dan verdiend heeft. Marnik heeft dus alle activiteiten binnen Powerchair Hockey en het zwemmen stopgezet en we zullen hem niet vaak meer zien.

Marnik zet zich al sinds eind jaren 80 in binnen Gidos en is gepassioneerd door Powerchair Hockey en zwemmen. Binnen onze sport gaf hij alle trainingen, woonde hij alle competitiedagen bij, verzorgde hij
de nodige administratie en in uitzonderlijke gevallen reed hij zelfs met de spelersbus. Daarnaast was hij ook nog competitieleider van de Belgische competitie. Onze enthousiaste duizendpoot miste niets en deed het allemaal met veel toewijding, waar wij hem uiteraard enorm dankbaar voor zijn.

Marnik is nu gestopt, maar hij blijft onze sport wel nauw volgen en we houden hem graag op de hoogte van onze verwezenlijkingen. We willen Marnik uit de grond van ons hart bedanken voor alle mooie jaren, we hebben veel leuke herinneringen om op terug te kijken. Onze prestaties waren nooit mogelijk geweest zonder hem en we zijn hem eeuwig dankbaar voor alles wat hij voor ons betekend heeft.

Ook Björn Sarrazyn verlaat onze club omwille van gezondheidsredenen. Hij geeft zich altijd de volle 100% en dit heeft doorheen de jaren de tol genomen van zijn speelarm. Daarom heeft hij na The Flanders Cup de hockeystick aan de haak gehangen. Björn is een legende binnen de sport en heeft doorheen de jaren bij velen de monden doen openvallen met zijn talent. De acties en doelpunten die hij maakte waren mooi om naar te kijken, maar vrijwel onmogelijk om na te doen. Hij tilde ons team naar een hoger niveau en behaalde veel mooie prestaties met ons.

In 2005 ontdekte hij de sport dankzij Matthias Velghe, ook een Powerchair Hockeyspeler van onze club. Björn raakte gebeten door de sport en klom snel omhoog tot het eerste team. Daar evolueerde hij tot sleutelfiguur. Samen met ons werd hij 11 keer op rij kampioen van België en overleefden we 10 jaar in de Hoofdklasse, de hoogste klasse van de Nederlandse competitie. Een memorabel moment was de winst van het GP Bulls tornooi in 2015.

Ook in het nationaal team was hij een onmisbare schakel. Samen met hem behaalde het nationaal team haar beste resultaten: zilver op het EK in 2012 en zilver op het WK in 2014. In 2016 stopte hij bij het nationaal team, maar zelfs dan is hij nog steeds de huidige topscoorder van zowel het team als van de wereld.

Het is jammer dat hij zijn passie moet stopzetten en we zullen hem allemaal erg missen binnen het team. We willen hem graag bedanken voor alle mooie en leuke momenten die we samen beleefd hebben en kijken terug op een fantastische periode met hem. Ook Björn blijft onze prestaties uiteraard volgen en we zullen hem zeker nog zien.

Zonder Björn is het voor ons team enorm wennen, dit seizoen zullen we ons focussen op een nieuwe manier van samenspelen en het verder ontwikkelen van onze individuele kwaliteiten.

Hedwige Van Steen, 9 september 2019

Nieuwe sportrolstoel Scout Mobility Warrior

Ons wagenpark wordt weer uitgebreid dankzij de aankoop van een Scout Mobility Warrior, de beste sportrolstoel van het moment die tevens goedkoper is dan zijn concurrent. Met deze rolstoel kunnen we weer extra spelers blij maken in onze club die het niet kunnen veroorloven om een sportrolstoel aan te kopen.



Een snelle en wendbare sportrolstoel is onmisbaar in onze sport. Daarom voorziet onze club sportrolstoelen die verschillende spelers delen. Zo kunnen ook zij deelnemen aan deze fantastische sport.

De Warrior werd alvast gedoopt op het GP Bulls tornooi in Eindhoven, waar Fuxin er de pannen van het dak mee speelde.


Deze aankoop was mogelijk dankzij verschillende acties binnen onze organisatie:
  • The Flanders Cup: een internationaal Powerchair Hockeytornooi dat we zelf organiseerden met ondersteuning van Gidos;
  • Paaseitjesverkoop: een actie waarbij de Powerchair Hockeyspelers in onze club paaseitjes verkochten.

We zijn ongelooflijk blij met deze prachtige sportrolstoel en willen daarom nogmaals iedereen van harte bedanken voor alle steun!


Hedwige Van Steen, 6 september 2019

Mooi begin van het nieuwe seizoen met 9de plaats op internationaal tornooi in Eindhoven

Van 15 t.e.m. 18 augustus namen we al voor de derde keer deel aan het internationaal GP Bulls Powerchair Hockeytornooi in Eindhoven. We probeerden nieuwe tactieken uit en gaven ook ons jonge talent Arne kansen.

Op donderdag 15 augustus reisden we met alle Screamers (Bryan, Fuxin, Gilles, Hedwige, Mark en Tom) af naar Hotel Van der Valk in Eindhoven, waar 13 andere teams uit 8 landen logeerden. Ook ons jonge talent Arne was van de partij. Matthias mocht uiteraard niet ontbreken als scheidsrechter.

Nadat we geïnstalleerd waren op de kamers, genoten we van een heerlijk buffet, gevolgd door een gezellige avond in de bar. We waren daar in de eerste plaats voor ons plezier.

Vrijdag gingen de poulewedstrijden van start in de sporthal. Wij waren helaas weer in de moeilijkste poule geloot, dus het zou strijden worden om een goed resultaat. Een 5de plaats in het tornooi leek haalbaar, maar daarvoor moesten we minstens 4de worden in onze poule.


De eerste tegenstander was Sharks Monza, de vicekampioen van Italië. Het was wat zoeken in het begin, maar al na enkele minuten hadden we een voorsprong van drie doelpunten. Zodra de marge groot genoeg was, mocht Arne zijn eerste speelminuten volmaken op het internationaal tornooi. Hij stond zijn mannetje en de ploeg bleef vlot scoren. We wonnen dan ook overtuigend met 3-8.

Drie uren later namen we het op tegen Munich Animals, een snelle ploeg uit Duitsland. Vorig tornooi wonnen we hier nog overtuigend van, maar elke wedstrijd is natuurlijk anders. De Duitsers kregen veel kansen, maar schoten nipt naast. Mits geduld kwamen wij wel tot scoren, waardoor het in de rust 3-0 stond voor ons.

De Duitsers merkten dat ze zouden verliezen, dus zetten ze hoge druk op. Dat werkte en op een gegeven moment stond het 3-2, met nog enkele minuten te gaan. Munich Animals wou koste wat kost winnen en keek niet op een botsing meer of minder. De Duitsers duwden zich een weg naar ons doel en scoorden uiteindelijk ook de gelijkmaker. In de laatste seconden hadden we nog geluk met twee enorme missers van de tegenstander, waardoor de wedstrijd 3-3 eindigde. We voelden dat in deze wedstrijd meer zat, maar betreurden tegelijk het vuile spel waar totaal niet op gefloten werd.

De laatste wedstrijd tegen ADB Barbera, landskampioen van Spanje, was een rustige afsluiter van de eerste dag. Zodra we een comfortabele voorsprong hadden, verslapte de aandacht en waren sommigen duidelijk in slaap gewiegd. Toen de Spanjaarden plots terugkwamen tot 4-6, werden we weer wakker en was het een kwestie van de tijd volmaken en de wedstrijd afsluiten.

Op de eerste wedstrijddag wonnen we dus tweemaal en speelden we eenmaal gelijk. Geen slecht begin en alles was nog mogelijk, maar dan moesten we op zaterdag toch zeker winnen van Rolling Thunder Bern uit Zwitserland.

Na alweer een fijne avond en lekker ontbijt, was het tijd om de Zwitsers te verslinden. Tenminste, dat hadden we toch gehoopt. Het team speelde merkbaar beter dan de vorige keer met een nieuwe, getalenteerde speler. Op het einde van de eerste helft stonden we plots 3-0 achter. Het kalf leek verdronken, maar we probeerden een andere tactiek uit in de hoop om te doen wat de Duitsers tegen ons hadden gekund. Het werkte en we scoorden na enkele minuten een eerste doelpunt, dat onterecht werd afgefloten. Een scheidsrechter beweerde enkele seconden eerder te hebben gefloten voor een fout van de tegenstander. Na latere analyse van de videobeelden bleek dit echter gelogen. We scoorden een tweede keer, maar het scorebord stond dus wel maar op 3-1. Rolling Thunder vond dan toch nog een gaatje, waarna de wedstrijd eigenlijk gedaan was voor ons. Er was te weinig tijd om de achterstand nog in te halen. In de laatste seconden werd het nog 5-1.


Drie uren later speelden we tegen GP Bulls 1, kampioen van Nederland en tevens de organisator van dit tornooi. Winst was vrijwel onmogelijk aangezien we hier in de Hoofdklasse steeds met ruime cijfers van verloren. We speelden redelijk chaotisch, maar vreemd genoeg werkte het wel. De Nederlanders konden niet zo vlot scoren als ze zouden willen. Het werd uiteindelijk ‘maar’ 1-10. Gilles scoorde onze eerredder en Arne kwam zeer dicht bij zijn eerste doelpunt van het tornooi!


Tegen Oriënt Red Bulls, dat eigenlijk het nationale team van Denemarken is (uitgezonderd drie afwezige spelers), wisten we dat we weinig kans maakten. We ondernamen een poging, maar na enkele minuten was er al een serieuze achterstand met weinig kans op verbetering. We probeerden wel te scoren, maar het lukte gewoon niet. De eindstand was dan ook 9-0 in ons nadeel.

Zaterdag sloten we dus helaas af met 3 verliezen. In onze poule eindigden we door een slechter doelpuntensaldo 5de, waardoor de hoogst behaalbare plaats op dit tornooi terugzakte naar een 9deplaats. Dat was natuurlijk jammer, aangezien de andere poule duidelijk zwakker was en we zeker kans hadden gemaakt op een hogere eindranking. Dit betekende wel dat we het op zondag rustiger aan konden doen, met makkelijkere tegenstanders.

’s Avonds smulden we weer met zijn allen van het heerlijke buffet en bleven we nog wat napraten aan tafel. Veel spelers waren erg vermoeid en kropen op tijd onder de lakens. De overgeblevenen gingen naar het casino om zich daar wat te amuseren.

Zondag speelden we de kruisfinale tegen Ruhr Rollers Essen uit Duitsland, een tegenstander waar we makkelijk van moesten kunnen winnen. Bij winst speelden we de finale om de 9de plaats, bij verlies werd dat de finale om de 11de plaats. Het was een trage wedstrijd waarin alles lukte. Dankzij mooi teamwork kon Arne zijn eerste doelpunt van het tornooi maken, waar we uiteraard allemaal erg trots op waren. Hij scoorde nog tweemaal! De Duitsers scoorden nog een eerredder, zo was iedereen tevreden. De 12-1 eindstand was een leuk begin van onze zondag.


Tegen wie we het opnamen om de 9de plaats werd nog beslist op het veld naast ons. Het Tsjechische nationale team nam shoot-outs tegen Sharks Monza, waar we eerder met 3-8 van hadden gewonnen. Beide teams waren enorm aan elkaar gewaagd, maar het waren uiteindelijk de Italianen die de beslissende penalty scoorden. Dat vonden we natuurlijk erg jammer, aangezien we graag tegen de Tsjechen hadden gespeeld.

Op zich moesten we onze finale zeker winnen tegen Sharks Monza, maar we waren voorbereid op eventuele verrassingen. Zodra de wedstrijd begon, bleek dat de Italianen inderdaad hun huiswerk hadden gemaakt. Ze speelden het slim en we kregen weinig kansen. Hun eerste doelpunt was een alarmbel voor ons. Daarom besloten we om anders te gaan spelen. Dit hielp, maar het bleef zeer spannend en na een inhaalmanoeuvre hadden we, met nog enkele minuten te gaan, een 2-3 voorsprong. Hoe dichter we bij het einde kwamen, hoe vuiler de tegenstander speelde. Een zuivere penaltyfout werd tegen ons gefloten en er werd enorm veel geduwd en gebotst. Het spel werd zo gemeen dat, terwijl Fuxin counterde, een tegenstander hem uit evenwicht probeerde te brengen door hem achteraan in zijn zijkant te rammen. Fuxin herstelde, maar de tegenstander zelf verloor zijn evenwicht en kwam zwaar ten val. Na wat paniek had hij als bij wonder geen verwondingen en kon hij verder spelen. Met nog twee minuten te spelen kregen we ook hier de fout tegen gefloten, maar we hielden stand en scoorden op korte tijd nog tweemaal. De 2-5 eindstand was een opluchting. We hadden dan toch die negende plaats behaald.


Na op te ruimen vertrokken enkele spelers meteen naar huis. De rest bleef in de sporthal om te kijken naar de finales. Organisator GP Bulls 1 won ook dit jaar overtuigend het tornooi met 5-0 van Black Knights Dreieich, landskampioen van Duitsland.

In de late avond genoten we met zijn allen van het feestmaal met alle teams. We sluiten het tornooi tevreden af en kijken uit naar een mooi seizoen!

Hedwige Van Steen, 3 september 2019